Eίδε τη μητέρα της και την αδερφή της να βυθίζονται στα ναρκωτικά και να μαραζώνουν από τη χρήση... Ο Ρώσος πατέρας της, στον οποίο στράφηκε για να στηριχτεί, είχε κι εκείνος εναποθέσει τη ζωή του στο αλκοόλ. Γυρνώντας στην Ελλάδα, ακόμη και ο έρωτας την πρόδωσε. Φυλακίστηκε χωρίς να φταίει και εξέτισε την ποινή της πριν ακόμη δικαστεί... Η Μαρίνα έζησε την αδικία στο πετσί της...
Χρειάστηκε να... συνωμοτήσει ολόκληρη η (μικρή) κοινωνία της Θήβας για να μπορέσει να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα... Ο άνθρωπος που την πίστεψε, ο διευθυντής του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας της Φυλακής Θηβών, Κλήμης Πυρουνάκης, ήταν εκείνος που φρόντισε προσωπικά ώστε μια οικογένεια να ανοίξει την αγκαλιά της για εκείνη. Ένα μικρό ξενοδοχείο τη φιλοξένησε τον πρώτο καιρό.
Ο Εμπορικός Σύλλογος τής κάλυπτε το φαγητό. Η βουλευτής Βάσω Τσόνογλου εγγυήθηκε για να βρει δουλειά... Ο Δήμος Θήβας την απασχόλησε στη δημοτική επιχείρηση. Ο ιερέας της ενορίας τη βοήθησε οικονομικά να νοικιάσει σπίτι. Και ο δικηγόρος Αλέξης Λάμαρης, που ασχολήθηκε σοβαρά με την υπόθεσή της, την αθώωσε στο Εφετείο.